نشانهٔ آرام

نوعی خستگی هست که استراحت درمانش نمی‌کند. می‌خوابی، مکث می‌کنی، آخرِ هفته را می‌گیری — و باز چیزی در زیر، سنگین می‌ماند.

زود اسمش را می‌گذاریم نقص. کم‌بودنِ انضباط. حال‌وهوایی که باید از آن گذشت. اما اگر اصلاً مشکلی برای حل‌کردن نباشد؟

اگر یک نشانه باشد — آرام و صبور — که می‌گوید جایی که هستی، دیگر جایِ تو نیست؟

لازم نیست همین امروز کاری کنی. فقط باید گوش بدهی. ببینی. بگذاری این حس، اطلاعات باشد نه شکست.